خدایا به هر که میوه ی سنگین عشق را میدهی

    شاخه ی وجودش را می شکنی

   پس خود مرهم شاخه های شکسته باش

خدایی به تنهایی مرا کافیست

نگذار چیزی تو را آشفته کند

یا چیزی تورابه هراس افکند

همه چیز در گذر است

وتنها خداست که می ماند

شکیبایی و پایداری کمندیست که هر شکاری رابه دام می کشد

آن که خدا را دارد دیگر به هیچ چیز نیاز نخواهد داشت

خدا به تنهایی او را کافیست

سکوت تنها صدای خداست 

 

الهي توفيقم ده كه بيش از طلب همدردي ، همدردي كنم

بيش از آنكه مرا بفهمند ، ديگران را درك كنم

بيش از آنكه دوستم بدارند ، دوست بدارم

زيرا در عطاكردن است كه مي ستاييم

و در بخشيدن است كه بخشيده مي شويم

و در مردن است كه حيات ابدي مي يابيم

 

 

 

آوای باد انگار آوای خشک سالیست

بگذار تا بگویم تقدیر لاابالیست

وقتی که مرگ انسان مانند سنگ باشد

دنیا به این بزرگی یک کوزه سفالیست !

پس باید عشق ورزید

باید که مهربان بود

زیرا که زنده ماندن هر لحظه احتمالیست .

دخترعمه ی عزیزم جات همیشه بینمون خالیه...

   روحت شاد  

به که گويم غم اين قصه ي ويراني خويش


غم شبهاي سکوت و دل باراني خويش


گله از هيچ ندارم نکنم شکوه ازو


که شدم بنده ي پا بسته و سودايي خويش


به کدامين گنه اين گونه مجازات شدم


همه دم بنالم و سوزم زپشيماني خويش


من از اين پس شده ام راوي و گويم همه شب


غزل چشم تو و قصه ي ناداني خويش

 

چه تنگنای سختی است !

یک انسان یا باید بماند یا برود.

و این هردو،

اکنون برایم از معنی تهی شده است.

و دریغ که راه سومی هم نیست!

 

 

من با عشق آشنا شدم

و چه کسی این چنین آشنا شده است؟...

هنگامی دستم را دراز کردم که کسی نبود.

هنگامی لب به زمزمه گشودم،

که مخاطبی نداشتم.

وهنگامی تشنه ی آتش شدم،

که در برابرم دریا بود ودریاو دریا...!

 

                                                         

اخلاص:

یکتایی در" زیستن"،

یکتایی در" بودن"،

یکتایی در"عشق"!

 

و این "تغییر فصل"،آغاز دارد، و بی پایان است.

در این دنیا آفتاب همواره در سر زدن است.

بهار،همواره در رسیدن

و دل،مدام در فهمیدن!

                                                                                               ( دکتر شریعتی)